پروراندن نیروی کار و سوژه­هایی که بتوانند چاله چوله­های ساحت نمادین ما را پر کنند، قصه تازه­یی نیست. از همان ابتدا وقتی می خواهی یک سر و گردن از دیگران بالاتر باشی، هنگامی که قصد می­کنی از مقطع کارشناسی به کارشناسی ارشد گامی برداری، باید در کنکوری شرکت کنی که منتها علیه برگزاری آن پروراندن نیروهایی است که بتوانند کمر همت خود را برای ارتقاء اهداف سیاسی، اجتماعی و فرهنگی جامعه کنونی بربندند.این­چنین می شود که اگر رشته­یی یا سنت آکادمیکی، سخن از لایه­های زیرین تفکر اجتماعی به میان آورد و ردپای خود را آرام آرام در بطن جامعه­یی گذاشت که سویه­های اندیشه مأبانه­اش مدتی است از آن رخت بر بسته ، محکوم به مرگ می شود.جامعه ای که دیر زمانی است با رخوت و سستی خو گرفته است . این جامعه ایدئولوژیک و مکتب محور را چه به بررسی ملغمه­یی به نام فرهنگ؟ اصلا مگر مهم است که مختصات فرهنگی جامعه به چه سویی میل می­کند؟ سبک زندگی مردم چیست؟ نهاد قدرت چه تأثیری در شکل­دهی این سبک زندگی دارد؟!