آثار آدورنو، که از اعضای مکتب فرانکفورت است، خارج از محیط آکادمیک چندان شهرتی ندارند. اما اندیشه­هایی که او برای­شان جدل می کرد، بسیار گسترده بودند و پس از پایان استالینیسم در روسیه در سال 1989، از ظهور مجدد آنها استقبال شد. برای برخی او یک نظریه­پرداز نوآور مارکسیست است؛ قهرمانی ضد هیتلر و استالین. او نقدی رادیکال از تاثیرات سرمایه­داری بر فرهنگ و روان­شناسی طبقه­ی کارگر ارایه کرد که چرایی ریشه­داربودن استالینیسم و فاشیسم آلمانی در رهبران کارگری را توضیح می­داد، و نیز این که چرا تلاش­ها در توسعه­ی جوامع سوسیالیست با شکست مواجه شدند. برخی بدبینی او را به ویژه نسبت به طبقه­ی کارگر متقاعدکننده می­دانند ـ «ایداولوژی توهمی است که از لحاظ اجتماعی ضروری است»، به ویژه وقتی که این بدبینی با سرنوشت­گرایی فرویدی درباره­ی قدرت­های سرمایه­داری رسانه­های جمعی مرتبط می­شود ـ چیزی که آدورنو آن را "صنعت فرهنگی و آگاهانه" می­نامد...